|
Beste vrienden,
Er is net begonnen met de inschrijvingen voor het schooljaar 2006-2007. Binnen een maand zullen wij waarschijnlijk 400 leerlingen tellen (in India begint het schooljaar in juli). De school wordt echt te klein en ik heb gehoord hoe de directeur zich afvroeg waar hij nog plaats kon vinden voor zijn lerarenkamer. Wij zullen binnenkort een tweede verdieping moeten bouwen om voor 2007 voldoende klaslokalen te kunnen voorzien. Op die nieuwe verdieping zullen 9 klaslokalen ondergebracht worden, die een nieuwe reeks van 400 leerlingen kunnen herbergen, en ook een lokaal dat als bibliotheek en polyvalente zaal zal dienstdoen. De kostprijs van deze werken is geschat op 60.000 Euro, maar zoals gebruikelijk is bij elke bouwwerf mogen we er ook hier van uitgaan dat die prijs nog wat zal stijgen. Wij hopen alleszins dat deze nieuwe verdieping snel klaar zal zijn.
Ik heb ook de boekhouding van de school gecontroleerd. Waarbij ik heb kunnen vaststellen dat elke cent die jullie aan dit project gegeven hebben zo goed mogelijk is gebruikt.
Marc Valentin,
Voorzitter
|
|
Ik ben in februari in Dugawar geweest. Als wij zien hoe de kinderen van de Sint Antoniusschool opgroeien, is dat voor ons altijd een stimulans om het werk dat wij hier op de rails hebben gezet, zo goed mogelijk te laten voortgaan. Het is onze wens om zoveel mogelijk kinderen en gezinnen te bereiken.
|
Het werk in de dorpen met Jena en Annie
2005 was het tweede schooljaar voor Sint-Antonius, en dus werd het tijd om de vorderingen van de kinderen én de houding van de ouders ten opzichte van hun opleiding te evalueren. Vanaf het eerste schooljaar waren er al maatregelen genomen om hen hierbij te betrekken. Aangezien de meeste van hen ongeletterd zijn, vonden ze dat het volstond om hun kinderen naar school te laten gaan en dat de volledige verantwoordelijkheid voor hun opvoeding dan verder bij de leerkrachten berustte. Als ze thuiskwamen na school, moesten de kinderen vaak nog aan het werk op het veld of met het vee, zodat ze de volgende dag weer naar school toe moesten zonder dat ze hun huiswerk hadden gemaakt.
Om die toestand te verhelpen zijn wij op bezoek gegaan bij hun families. De leerkrachten hebben de ouders bezocht en hun duidelijk gemaakt hoe belangrijk huistaken en lessen zijn. Een goede samenwerking met de ouders is essentieel gedurende heel het verloop van hun studietijd. Om beter tegemoet te komen aan hun noden hebben wij twee bijkomende personeelsleden aangeworven: Jena en Annie. Zij zullen samen de gezinnen bezoeken waarvan de kinderen bijzondere aandacht nodig hebben. Tijdens hun bezoeken in de dorpen zullen zij ook andere gezinnen opzoeken om de meest behoeftige kinderen, vooral meisjes, op te sporen die beetje bij beetje kunnen worden opgenomen in ons peetprogramma.
Sportdag
U herinnert zich wellicht nog dat wij vorig jaar een schoolfeest hadden georganiseerd met een cultureel programma van dans en zang. Dit jaar is het schoolfeest een sportdag geworden! Een dag die is verlopen in een uitstekende feestelijke stemming; iedereen was er zeer mee ingenomen. In Indische scholen worden gewoonlijk alleen prijzen uitgedeeld aan kinderen die eerste, tweede of derde van hun klas geworden zijn. Wij voelden niet veel voor deze aanpak, die teveel de nadruk legt op competitie. Wij hebben aan de leerkrachten uitgelegd dat wij meer belang hechten aan de inspanning dan aan het resultaat, en toen hebben ze de wedstrijden aangepast en de nadruk gelegd op groepsgeest en samenwerking. Er werden prijzen uitgereikt aan de winnaars maar er waren ook troostprijzen voor diegenen die er niet in geslaagd waren zich bij de winnaars te plaatsen. Pallavi zit in het tweede leerjaar. Ze is een intelligent meisje en een goede leerling. Toch was ze tijdens de sportdag in tranen uitgebarsten omdat ze in geen enkele wedstrijd waaraan ze had deelgenomen, bij de winnaars was geëindigd. Wij hebben haar gezegd hoe tevreden wij waren over haar prestaties, en toen ze haar troostprijs kreeg, bedankte ze ons met een brede glimlach.
Een nieuwe dorpsoverste
De dorpsoverste (in India «pradhan» genoemd) is de machtigste man van het dorp. Hij wordt door de dorpsbewoners rechtstreeks verkozen voor vijf. De laatste verkiezingen hadden hier plaats in augustus 2005 en de zetel in Dugawar was voorbehouden voor een vrouw. Een zekere Kranti Devi werd verkozen. Toch is ze sindsdien haar huis niet uitgeweest en is het haar man die zich bezighoudt met de activiteiten die voortvloeien uit haar ambt. De meeste vrouwelijke pradhan uit de dorpen in het noorden van het land verkeren in dezelfde situatie. De wetten die de regering heeft uitgevaardigd om de vrouwen een stem te geven, zijn niet efficiënt. Waarom quota’s opstellen voor het aantal mannen en vrouwen die pradhan moeten worden, als het de echtgenoten van de vrouwen zijn die in werkelijkheid de macht uitoefenen ?
Aangezien wij de vrouwen meer verantwoordelijk willen maken, hebben wij besloten hier wat aan te doen.
|
|
Kranti Devi, pradhan van Dugawar, overhandigt een prijs aan één van onze leerlingen op de schoolsportdag.
|
| Het is ons gelukt om de man van Kranti Devi ertoe te overhalen
haar toe te laten om als eregast naar het jaarlijkse schoolfeest van
Sint Antonius te komen. Het feest begon om 11.00 en zij is opgedaagd om
14.00... juist voor het einde. Maar wij waren toch heel blij dat ze had
kunnen komen! Dit was waarschijnlijk de eerste keer dat ze een zo grote
groep mensen ontmoette, maar ze leek daar heel ontspannen mee om te
gaan. Ze vertelde me dat het de eerste keer was dat ze de school zag,
en toch ligt de school op minder dan drie minuten te voet van haar
huis, vlak bij de toegang tot het dorp ! |
De suikerfabriek blokkeert de weg
Suikerriet is de voornaamste teelt in de regio Asmoli/Dugawar en er ligt een suikerfabriek op amper vier kilometer van de school van Sint Antonius. De landbouwers gaan daar hun oogst verkopen. Tijdens het seizoen kan het verkeer dat langs de fabriek moet rijden urenlang geblokkeerd blijven, soms zelf een hele dag lang, omdat iedereen moet halt houden voor de enorme vrachtwagens vol rietsuiker die daar staan te wachten tot ze hun lading kunnen lossen. (En vaak zijn die vrachtwagens zo overvol geladen dat ze omvallen!). Het ergerlijkste is dat de plaats waar die vrachtwagens eigenlijk zouden moeten parkeren op het fabrieksterrein ligt, maar dat op die plaats een tempel wordt gebouwd en bomen worden geplant!
Omwille van die situatie gebeurde het dikwijls dat de schoolbus één of twee uur te laat kwam en soms moest ze zelfs rechtsomkeer maken en kon ze sommige kinderen niet ophalen. Op onze herhaalde verzoeken om beterschap hebben de verantwoordelijken voor de fabriek nooit gereageerd. Het is zover gekomen dat wij de ouders en de andere dorpelingen hebben moeten mobiliseren om meer druk te kunnen uitoefenen. Pas dan heeft de fabriek eindelijk maatregelen genomen om de vrachtwagens te verplichten netjes in een rij langsheen de weg te gaan staan en niet al het verkeer te blokkeren. Hopelijk blijft het voortaan zo...
In India is het vaak het geval dat de sterkste het haalt en dat naar de zwakste niet wordt geluisterd. Het recht van de sterkste geldt hier al sinds eeuwen en de mensen aanvaarden dit soort onrechtvaardigheden omdat ze zijn opgegroeid in een cultuur die ongelijkheid aanvaardt en toelaat. Als ze geconfronteerd worden met een probleem, of met onrecht, reageren ze niet, tenzij iemand hen de ogen opent en hen motiveert om hun stem te laten horen.
|
|
De fabriek heeft de plaatselijke politie in haar zak, en die onderneemt dan ook niets, wat er ook kan gebeuren. Op deze foto staan vrachtwagens en tractoren mooi op een rij, maar meestal blokkeren ze de weg volledig.
|
Molly Sebastian,
Project manager
|
