Beste vrienden, De geest van Kerstmis bestaat erin dat we diegenen bijstaan die behoeftig zijn, en nieuwe hoop geven aan diegenen die wanhopig zijn. Nu de periode nadert van de feesten, die wij waarschijnlijk in familiekring doorbrengen, kunnen wij met vreugde denken aan de talrijke kinderen in India die ons dankbaar zijn voor de hoop die wij in hun levens hebben gebracht. Laten wij dus blij zijn, en eraan denken dat wij de geest van Kerstmis alle dagen doen herleven dankzij onze steun en de vreugde die wij hen geven!
In deze nieuwsbrief delen drie studenten die ons deze zomer in India zijn komen helpen hun ervaringen met ons. Ik wens u een zalig kerstfees ! 

Marc Valentin,
Voorzitter

We naderen Dugawar. Onze harten springen op bij het zien van de school. Pal in het midden van deze massa kleine, stoffige en achtergestelde dorpjes treffen wij gelukkige kinderen aan. Wie had het, nog maar drie jaar geleden, ooit geloofd, dat hier op een dag deze zo veelbelovende school zou staan? Terwijl de Staat het onderwijs op het platteland willens en wetens verwaarloost, en de meerderheid van de bevolking zonder werk zit, is hier een vredig oord van kennis, van know-how en ven levenskunst opgebouwd. Een zevende verschil.

En dat is meteen het laatste verschil waar ik hier op wijs. De lijst is lang niet compleet... Maar om terug te komen op onze kinderen. Gisteren speelden ze nog op straat en waren ze echte straatkinderen, maar vandaag leren ze dat voor hen de weg open ligt naar een veelheid van horizonten. Meer dan ooit geven wij er ons rekenschap van dat onderwijs, in even belangrijke mate als gezondheid en woongelegenheid, een essentieel element is van vooruitgang. Deze leerkrachten, met wie wij hier gedurende drie weken zijn omgegaan, zijn de ambachtslui die de toekomst smeden. Wat is dit een motiverend project !

Elke dag, bij zonsopgang, vertrekken de grote gele bus en de twee jeeps van de school om het merendeel van onze 300 leerlingen van vier tot acht jaar in hun respectievelijke dorpen te gaan oppikken. Ze hebben allemaal een uniform gekregen (blauwe rok of short, witblauw gestreept hemd, blauwe das), dat ze met zorg behandelen en met trots dragen als teken dat ze tot de school behoren. Na een soms chaotisch parcours stappen ze ten slotte uit bij de school, met hun boekentassen die wel erg groot lijken voor hun frêle schoudertjes. Sommige kinderen bieden ons een bloem aan, om ons te verwelkomen.

En dan begint de eerste reeks van vier uur les (engels, Hindi, wiskunde, wetenschappen, lichamelijke opvoeding…). Wij staan alle drie verbaasd over de omvang van hun kennis in vergelijking met die van Belgische kinderen van hun leeftijd. Tegen de middagpauze zijn wij uitgeteld door de hitte. We drinken samen met de leerkrachten één van hun heerlijke Indische theesoorten, en kijken toe terwijl de kinderen spelen in de schaduw van een boom. In de namiddag volgen nog enkele lesuren, en tegen 13.00u is de schooldag afgelopen. De kinderen gaan weer naar huis, met hun hoofdjes vol nieuw opgedane kennis. Maar naast een bescheiden hoeveelheid huiswerk wacht hen daar vaak ook nog de plicht om hun gezin te helpen: op het land werken, soms tot de nacht valt, en koken, en kleine broer of zus wassen...

Wij hebben niet alleen veel contact gehad met de leerkrachten, wij hebben ook veel met hen gepraat. Over van alles en nog wat, over essentiële zaken en over bijkomstigheden. Al die avonden die wij hebben doorgebracht met Molly, of met Krishna, toen we van gedachten wisselden en elkaar over onze ervaringen vertelden. Wat een prachtige herinneringen! De eindeloze spelletjes puzzel of Lego die we hebben gespeeld met de kinderen - diezelfde scholiertjes die elke ochtend trots, begeleid door een tamboer, hun volkslied zingen; plots allemaal de slappe lach gekregen om een banaal misverstand; een frisse douche als de zon ondergaat en de temperatuur onder 30°C daalt, en de muggen beginnen met hun eeuwigdurende ballet in de nog lauwe lucht na de hitte van de dag; de smekende blik van de bedelaar; de geboeide blik van het kind, dat met interesse naar de leerkracht kijkt of met verwondering naar elk van ons.

Wij, drie jonge Belgen die, na afloop van dit avontuur, aan u, Molly, Marc, Krishna, Hatti, de chauffeurs, de directeur, Annie, Babil, Neelu en aan alle leerkrachten, Athul, Apus en aan alle kinderen dank jullie wel willen zeggen. Dank zij jullie konden wij onze ogen openen voor dit geweldige project, waarbij wij ons rekenschap gaven dat, meer dan ooit, de toekomst aan ons is, en dat het ook alleen aan ons is om er een betere toekomst van te maken. En de school van Sint Antonius is zonder de minste twijfel de eerste stap op weg naar die betere toekomst.