Beste vrienden, 5 juli 2004 is een belangrijke datum geworden in het dorpsleven in de omstreken van Asmoli. Het was een enig gezicht, al die kleine kinderen die hun vaders hand stevig vasthielden terwijl ze naar de school van Sint-Antonius stapten. Voor het dorp en voor de hele streek was het een onvergetelijke dag, die voor de kinderen van deze afgelegen dorpen de hoopvolle belofte inhield van kwaliteitsonderwijs, iets dat tot dan toe alleen beschikbaar was voor stadsbewoners. We hebben gedacht aan al diegenen deze gebeurtenis, die normaal in dit afgelegen dorp niet had kunnen plaatsvinden, toch mogelijk gemaakt hebben. Wat ons het meest heeft verbaasd is de scheve verhouding tussen jongens en meisjes (4:1). We zullen bijzondere aandacht moeten schenken aan het onderwijs voor meisjes. De meeste ouders willen hun dochters geen onderwijs laten volgen. Ze willen hun dochters thuishouden, hen leren hoe ze een huishouden moeten bestieren, en hen zo snel mogelijk uithuwelijken. Sommige van de meisjes hier zijn al getrouwd voor ze 12 jaar worden... Marc Valentin, Voorzitter

Aangezien op alle scholen in India uniformen gedragen worden, besloten wij hetzelfde te doen, zodat alle kinderen goed gekleed zijn. Op deze foto draagt het kind in het midden een uniform; de anderen hebben het hunne later gekregen.

De Nieuwe School

De inschrijvingsprocedure is de eerste stap die wordt gezet om de school binnen te geraken. Voor de meeste van deze kinderen een compleet nieuwe wereld...

De toegankelijkheid van de school voor de armen

Avondschool

Een nieuw begin voor de dorpsbewoners

Een kind van vier naar school sturen is nog niet gebruikelijk in zo’n dorp. Er bestaan hier geen crèches, peuter- of kleuterklasjes: de kinderen gaan meteen naar het eerste leerjaar. Het was dan ook een nieuwigheid voor de dorpsbewoners om hun kinderen op jongere leeftijd al naar school te sturen.

Rajdeep kwam naar de school met al zijn kinderen, want hij wilde hen alle vier inschrijven. Wij zagen meteen dat het eerste kind niet thuishoorde in onze school, want het was al ouder dan tien jaar. De vader was erin geslaagd zijn oudste op diens geboortecertificaat twee jaar jonger te maken, om hem voor acht jaar door te laten gaan. (In het algemeen hebben de kinderen geen van allen een echte geboorteakte. Ze halen een geboortebewijs bij de plaatselijke overheid als ze er één nodig hebben). Wij hebben de jongste drie kinderen van Rajdeep ingeschreven. De volgende dag kwam Rajdeep weer naar de school, en vertelde hoe zijn oudste zoon weigerde te eten en te drinken, omdat hij toch zo graag naar onze school wilde komen. Hij zat al op een andere school in het vierde leerjaar, maar hij weigerde daar nog terug heen te gaan. Wij weigerden opnieuw hem in te schrijven, en legden uit dat wij de jongen wel wilden helpen bij zijn studie aan die andere school, maar dat wij hem toch niet konden terugplaatsen in het eerste leerjaar. Het protest van dat kind was zo vastberaden dat we hem tenslotte toch hebben moeten inschrijven, omdat wij dachten dat hij anders beschadigd zou worden, dat hij zich afgewezen zou voelen. De vader had immers verteld dat er op die andere school niet veel werd onderwezen, en dat zijn zoon meer zou leren op onze school, ook al was hij dan wat ouder. Hij is de grootste jongen op onze school en hij geeft de indruk verstandig en leergierig te zijn.

De kinderen zijn geen discipline gewend, en aanvankelijk was er enige oefening nodig om hen in de rij te doen staan. Beetje bij beetje raakten ze vertrouwd met het schoolreglement en met het leven op school in het algemeen.

De eis van het dorpshoofd

Op zaterdag hadden wij stafvergadering en waren wij de prestaties van de afgelopen week in de school aan het evalueren, toen een groep mensen uit een van de dorpen, aangevoerd door hun dorpshoofd, kwam aankloppen bij de school. Het schoolhoofd deed zijn best om hen ervan te overtuigen dat de inschrijvingsperiode was afgesloten. Maar de inwoners van de dorpen hier nemen niet snel genoegen met ‘nee’. Zoiets wordt al gauw een principiële kwestie, en dat soort zaken is van groot belang voor hen. Het is niet gemakkelijk om strikt vast te houden aan principes. Wij moeten geduld tonen en tactvol met hen omgaan. We hebben de kwestie besproken op de stafvergadering en we hebben besloten om de inschrijvingsperiode met één week te verlengen.

Kastensysteem en discriminatie op basis van het geslacht: grote uitdagingen.

De school had iemand nodig om het gebouw schoon te maken en om de kleine kinderen in de kleuterklassen te helpen als ze naar het toilet moesten, of als ze water wilden drinken, enzovoort. Wij dachten dit werk aan iemand te geven die heel arm is en die geen andere bron van inkomsten heeft. We zochten dus een vrouw in het dorp, maar we kregen te horen dat niemand die niet behoorde tot de kaste van de vegers bereid zou zijn om dit werk te doen. In deze dorpen houdt de gemeenschap zich strikt aan het kastensysteem. Op de derde dag van het schooljaar kwam een groep ouders naar mij toe met de klacht dat de vrouw die wij in dienst hadden genomen om de school schoon te maken (van de kaste van de vegers) de kinderen water te drinken had gegeven. Ik wist hoe gevoelig het kastensysteem hier ligt, en ik kon de confrontatie met de ouders dus niet rechtstreeks aangaan, maar ik heb hen verteld dat de vrouw ook mij water had gegeven, en dat ik geen probleem had om dat water te drinken. Molly Sebastian, Projectmanager

heela behoort tot een lage kaste. Volgens de hoge kasten zijn leden van deze kaste onzuiver. Er wacht ons nog een moeizame strijd tegen het kastensysteem.