Beste vrienden, 

Het tweede schooljaar van de school van Sint-Antonius is op 1 juli van start gegaan. In tegenstelling tot vorig jaar hadden de ouders hun kinderen dit keer al tevoren ingeschreven. Vermits wij niet alle kinderen tot de school kunnen toelaten, hebben wij de eersten die zich kwamen aanbieden ingeschreven, maar de meisjes hebben we allemaal aangenomen. Er waren immers niet genoeg meisjesleerlingen naar onze normen, dus zijn we arme meisjes gaan opzoeken om ze te kunnen inschrijven. Het maximum aantal leerlingen per klas is dit jaar 45, en we hebben twee afdelingen in de kleuterschool.
Op dit ogenblik hebben we nog maar twee nieuwe klaslokalen ter beschikking voor het jaar 2006. Dat betekent dat we volgend jaar maar 90 bijkomende leerlingen zullen kunnen inschrijven. We moeten werk maken van een tweede verdieping bovenop het bestaande schoolgebouw, zodat we binnen afzienbare tijd nog eens 450 leerlingen kunnen inschrijven.
Naarmate ons werk vordert, stijgen de kosten en we rekenen op elk van jullie om ons te blijven steunen zodat we deze kinderen kunnen helpen die anders in dit leven geen enkele kans maken om zich uit de armoede op te werken.

Marc Valentin,
Voorzitter

Sponsoring van kinderen van lepra-patienten

In onze eerste nieuwsbrief van dit jaar 2005 hebben wij jullie al verteld over het verzoek dat we hadden gekregen vanwege de lepra-kolonies, om hen te helpen hun kinderen naar school te laten gaan. Vorige maand heb ik zo een paar lepra-kolonies bezocht om de kinderen te zien die we nu al gesponsord hebben en om nog meer kinderen te kunnen opnemen in ons sponsoringprogramma. Het was duidelijk dat een groot aantal van deze kinderen niet naar school gingen. Vele ouders hebben mij aangesproken en om hulp gevraagd. Dit jaar konden we 30 kinderen sponsoren. Aangezien de ouders het gevoel hebben dat ze hun kinderen thuis niet kunnen helpen met hun studies, hebben ze me gevraagd of er een speciale leraar zou kunnen komen die de kinderen na de schooluren kan helpen met hun huiswerk. De meeste ouders ontvangen maar een kleine som vanwege de overheid (5 € per maand) die niet volstaat om van te leven, zodat ze op straat moeten gaan bedelen om rond te komen.

Ik ben naar de verschillende scholen van deze kinderen gegaan om hun onderwijzers te ontmoeten. Ze zijn allemaal tevreden over hun prestaties.

Recente gebeurtenissen in de Sint-Antoniusschool

In augustus zijn hier drie universiteitsstudenten uit België op bezoek geweest, die waren gekomen om ons als vrijwilligers te helpen bij het onderwijs van de kinderen. Hier hebben zij het plattelandsleven in India en het Indische onderwijssysteem aan den lijve ondervonden. Het was verbazend hoe vlot zij zich aanpasten aan de hitte (36 tot 38°C)... uiteraard zonder ventilatoren of airconditioningsystemen, omdat we hier geen elektriciteit hebben. Ik herinner me hoe één van hen zei: «Ik ben als een wolk, ik regen». Ze verloren hun gevoel voor humor niet, ook niet toen het zweet als regen van hen afdroop. Ze schonken geen aandacht aan de ongemakken, omdat ze vele nieuwe ervaringen opdeden en vaak verrast werden. In de volgende uitgave van deze nieuwsbrief hopen wij jullie verslag uit te brengen over hun ervaringen.

Dit schooljaar hebben we er vier onderwijzers bij. Twee uit Kerala (Zuid-India) en twee uit het Noorden. Alle personeelsleden hebben onze vrijwilligers van harte welkom geheten.

Nieuws uit de dorpen in de buurt van de school

Ashwini, een meisje van 7, slachtoffer van de tsunami

Iedereen herinnert zich wel de vreselijke tsunami die zoveel mensen heeft gedood in Zuid-Oost Azië eind vorig jaar. Ashwini was een van de slachtoffers. Dit is haar verhaal: Het schrijn van Moeder Maria in Velankanni (Tamil Nadu, Zuid-India) is Een soort klein Lourdes voor Indiërs, waar jaarlijks duizenden bedevaarders naartoe gaan. Toen de tsunami toesloeg, woonden honderden mensen er de mis bij; zeewater stroomde het schrijn binnen en sleurde haast alle bedevaarders mee. Slechts enkelen hebben het overleefd. Ashwini was vanuit haar dorp naar dit schrijn gekomen met haar ouders, haar zus en een paar goede vrienden. Ze was aan het strand aan het spelen met haar vrienden toen de reusachtige golven het land overspoelden.  Later werd Ashwini op het strand gevonden door een vrouw. Haar neus zat vol met zand en haar keel zat dicht. Maar een zwakke polsslag gaf aan dat ze nog leefde. De vrouw bracht haar naar een man die Anthony heet (ja! Zijn echte naam!), die de mensen op het strand wilde redden. Toen hij zag hoe erg het meisje eraan toe was, bracht Anthony haar naar een ziekenhuis in de buurt, waar ze beter werd. Voor Anthony was de volgende stap: uitvissen waar ze vandaan kwam. Haar adres wist ze niet, alleen de naam van de streek en de naam van haar school. Anthony liet haar verhaal verschijnen in de krant en één van de lezers van die krant liet aan Ashwini’s grootouders weten dat het kind nog leefde. Ashwini woont nu bij haar grootouders. Haar grootvader is een wever die kleding maakt.  Met een handweefgetouw vervaardigt hij op een paar dagen tijd een dhoti (een stuk stof dat Indiërs dragen in plaats van een broek) en daar krijgt hij 65 tot 70 roepies voor (1,50 €). Haar grootmoeder is hartpatiënte. Kort na de ramp is ze fel verzwakt en werd ze gedurende een maand opgenomen in een afdeling voor intensieve zorg. De Indische overheid heeft voor Ashwini en alle andere weeskinderen een som geld op een bankrekening vastgezet. Dat geld mag ze pas gebruiken als ze 18 is. Maar ze heeft nu geld nodig om naar school te kunnen gaan, en haar grootouders zijn te arm om haar dat te kunnen geven. Daarom hebben wij besloten om Ashwini te steunen, en nu is zij één van onze gesponsorde kinderen. De hele wereld heeft geld gegeven voor de slachtoffers van de tsunami, maar als wij de individuele verhalen horen van families die met moeite overleven, dan vragen wij ons af waar al dat geld naartoe is...

De aanwezigheid van Ashwini helpt haar grootouders over hun grote verlies heen.

Molly Sebastian,
Project manager